xiácáitōnɡr?nfùxíngshùshíbùhu?ránküilǎnɡ
狭，才通人。复行数十步，豁然开朗。
tǔ
dìpínɡkuànɡ
wūshtyǎnrán
yǒuliánɡtiánmtichísünɡ
土地平旷，屋舍俨然，有良田美池桑
zhúzh?shǔ
qiünm?jiüotōnɡ
j?quǎnxiünɡw?n
qízhōnɡ
竹之属。阡陌交通，鸡犬相闻。其中
wǎnɡláizh?ngzu?
nánnǚ
y?zhu?
x?
rúwàir?n
huánɡ
往来种作，男女衣着，悉如外人。黄
fàchuítiáo
bìnɡyíránzì
la
发垂髫，并怡然自乐。
jiànyúr?n
nǎidàj?nɡ
wansuǒc?nɡlái
jù
见渔人，乃大惊，问所从来。具
dázh?
biànyüoháijiü
shajiǔshüj?zu?shí
cūn
答之。便要还家，设酒杀鸡作食。村
zhōnɡw?nyǒucǐr?n
xiánláiwanxùn
zìyúnxiünshìbì
中闻有此人，咸来问讯。自云先世避
qínshíluàn
shuàiq?
zǐ
yìr?nláicǐju?jìnɡ
bú
fù
秦时乱，率妻子邑人来此绝境，不复
chūyün
suìyǔwàir?njiànɡ?
wanj?nshìh?shì
出焉，遂与外人间隔。问今是何世，
nǎibùzh?yǒuhàn
wúlùnwaijìn
cǐr?ny?
y?w?i
乃不知有汉，无论魏晋。此人一一为
jùyánsuǒw?n
jiytànwǎn
yúr?nɡa
fùyánzhìqí
具言所闻，皆叹惋。余人各复延至其
jiü
jiychūjiǔshí
tínɡshùrì
cí
qù
cǐzhōnɡ
家，皆出酒食。停数日，辞去。此中
r?nyǔyún
bù
zúw?iwàir?ndàoyt
人语云：“不足为外人道也。”
jìchū
d?qíchuánbiànfúxiànɡlùchùchù
既出，得其船，便扶向路，处处
zhìzh?jíjùnxiàyìtàishǒushuōrúcǐtài
志之。及郡下，诣太守，说如此。太
shǒujíqiǎnr?nsuíqíwǎnɡ
xínxiànɡsuǒzhì
suìmí
守即遣人随其往，寻向所志，遂迷，
bú
fù
de
lù
不复得路。
nányánɡliúzǐ
jì
ɡüoshànɡshìyt
w?nzh?
南阳刘子骥，高尚士也，闻之，
x?nránɡu?wǎnɡ
waiɡuǒ
xúnbìnɡzhōnɡh?usuìwúwan
欣然规往。未果，寻病终。后遂无问
j?nzht
津者。
50、答谢中书书 （南朝）陶弘景
shünchuünzh?mti
ɡǔláiɡ?nɡtán
ɡüofynɡrùyún
山川之美，古来共谈。高峰入云，
q?nɡliújiàndǐ
liǎnɡànshíbì
wǔ
sajiüohu?
q?nɡ
清流见底。两岸石壁，五色交辉。青
líncuìzhú
sìshíjùbai
xiǎowùjiünɡxiy
yuánniǎo
林翠竹，四时俱备。晓雾将歇，猿鸟
luànmínɡ
x?
rì
yùtuí
ch?nlínjìnɡyua
shíshìyù
乱鸣；夕日欲颓，沉鳞竞跃。实是欲
jiazh?xiündū
zìkünɡla
yǐlái
waifùyǒun?nɡyù
界之仙都。自康乐以来，未复有能与
qí
qízht
其奇者。
51、三峡（北魏）郦道元
zìsünxiáq?bǎilǐzhōnɡ
liǎnɡànliánshün
l?a
自三峡七百里中，两岸连山，略
wúquychù
ch?nɡyándi?zhànɡ
yǐntiünbì
rì
zìfyi
无阙处。重岩叠嶂，隐天蔽日，自非
tínɡwǔ
yafyn
bújiànx?yua
亭午夜分，不见曦月。
zhìyúxiàshuǐxiünɡlínɡ
yánsù
zǔju?
hu?wánɡ
至于夏水襄陵，沿溯阻绝。或王
mìnɡjíxuün
yǒushízhüofübáidì
mùdàojiünɡlínɡ
命急宣，有时朝发白帝，暮到江陵，
qíjiünqiünarbǎilǐ
su?ch?nɡbynyùfynɡ
bù
yǐ
jí
其间千二百里，虽乘奔御风，不以疾
yt
也。
chūndōnɡzh?shí
z?
sùtuünlǜtán
huíq?nɡdào
春冬之时，则素湍绿潭，回清倒
yǐnɡ
ju?yǎnduōshynɡɡuàibǎi
xuánquánpù
bù
fyishù
影，绝巘多生怪柏，悬泉瀑布，飞漱
qíjiün
q?nɡr?nɡjùnmào
liánɡduōqùwai
其间，清荣峻茂，良多趣味。
mtizhìqínɡchūshuünɡdàn
línhánjiànsù
chánɡyǒu
每至晴初霜旦，林寒涧肃，常有
ɡüoyuánchánɡxiào
shǔyǐnq?
yì
kōnɡɡǔchuánxiǎnɡ
üi
高猿长啸，属引凄异，空谷传响，哀
zhuǎnjiǔju?
ɡù
yúzhtɡyyuy
büdōnɡsünxiáwūxiá
转久绝。故渔者歌曰：“巴东三峡巫峡
chánɡ
yuánmínɡsünshynɡlaizhünshang
长，猿鸣三声泪沾裳。”
52、杂说（四）马说 （唐）韩愈
shìyǒub?
la
ránh?uyǒuqiünlǐ
mǎ
qiünlǐ
世有伯乐，然后有千里马。千里
mǎchánɡyǒu
?r
b?
la
bùchánɡyǒu
ɡùsu?yǒumínɡ
马常有，而伯乐不常有。故虽有名
mǎ
zhǐrǔ
yú
nú
lìr?nzh?shǒu
piánsǐ
yúcáolì
马，祇辱于奴隶人之手，骈死于槽枥
zh?jiün
bù
yǐqiünlǐchyngyt
之间，不以千里称也。
mǎzh?qiünlǐzht
yìshíhu?jìnsù
yídàn
马之千里者，一食或尽粟一石。
sì
mǎzhtbùzh?qín?nɡqiünlǐ
?rshíyt
shìmǎ
食马者不知其能千里而食也。是马
yt
su?yǒuqiünlǐzh?n?nɡ
shíbùbǎo
lì
bù
zú
也，虽有千里之能，食不饱，力不足，
cáimtibúwàixiàn
qityù
yǔchánɡmǎdtnɡbù
kt
de
才美不外见，且欲与常马等不可得，
ünqiúqín?nɡqiünlǐ
yt
安求其能千里也？
cazh?bù
yǐ
qídào
sìzh?bùn?nɡjìnqí
策之不以其道，食之不能尽其
cái
mínɡzh??r
bùn?nɡtōnɡqí
yì
zhíca
?rlínzh?
材，鸣之而不能通其意，执策而临之，
yuy
tiünxiàwú
mǎ
wū
hū
qízhynwú
mǎ
y?
曰：“天下无马！”呜呼！其真无马邪？
qízhynbùzh?mǎ
yt
其真不知马也。
53、陋室铭 （唐）刘禹锡
shünbúzàiɡüo
yǒuxiünz?mínɡ
shuǐbúzàishyn
山不在高，有仙则名。水不在深，
yǒul?nɡz?línɡ
s?shìl?ushì
w?iwú
d?x?n
tái
有龙则灵。斯是陋室，惟吾德馨。苔
h?nshànɡjiylǜ
cǎosa
rùliánq?nɡ
tánxiàoyǒuh?nɡrú
痕上阶绿，草色入帘青。谈笑有鸿儒，
wǎnɡláiwúbáid?nɡ
kt
yǐtiáosùqín
yuaj?nj?nɡ
往来无白丁。可以调素琴，阅金经。
wú
s?zhúzh?luàntr
wú
àn
dúzh?láoxínɡ
nányánɡ
无丝竹之乱耳，无案牍之劳形。南阳
zhūɡt
lú
x?shǔzǐyúntínɡ
kǒnɡzǐyún
h?l?u
诸葛庐，西蜀子云亭。孔子云：何陋
zh?yǒu
之有？
54、小石潭记 （唐）柳宗元
c?nɡxiǎoqiūx?xíngbǎiarshíbù
ɡ?huánɡzhú
从小丘西行百二十步，隔篁竹，
w?nshuǐshynɡ
rúmínɡpaihuán
x?nlazh?
fázhúqǔ
闻水声，如鸣珮环，心乐之。伐竹取
dào
xiàxiànxiǎotán
shuǐy?uq?nɡlia
quánshíyǐw?i
道，下见小潭，水尤清冽。全石以为
dǐ
jìnàn
juǎnshídǐ
yǐchū
waichíwaiyǔ
底，近岸，卷石底以出，为坻为屿，
waikünwaiyán
q?nɡshùcuìmàn
m?nɡlu?yáozhuì
cyn
为嵁为岩。青树翠蔓，蒙络摇缀，参
c?
p?
fú
差披拂。